BEHROUZ MEHRI

On November 21, 1949, the UN General Assembly passed a resolution stating that Libya should become independent before January 1, 1952. On December 24, 1951, Libya declared its independence as the United Kingdom of Libya, ruling by King Idris.
On September 1, 1969, a small group of military officers led by then 27-year-old army officer Muammar Abu Minyar al-Gaddafi staged a coup d’état against King Idris.
Gaddafi based his new regime on a blend of Arab nationalism, aspects of the welfare state and what Gaddafi termed "direct, popular democracy." He called this system "Islamic socialism" and while he permitted private control over small companies, the government controlled the larger ones.
By far the predominant religion in Libya is Islam with 97% of the population. The vast majority of Libyan Muslims adhere to Sunni Islam.
The discovery of significant oil reserves in 1959 enabled one of the world's poorest nations to establish an extremely wealthy state. The Libyan economy depends primarily upon revenues from the oil but still a large number of Libyans are living in a poor conditions. Libya and Kadhafi are the words always come together, Libyans love their leader as the oppositions outside the country hate his last word in any decision of the country. Libya today is Kadhafi's Libya.

در 21 نوامبر 1949 سازمان ملل قطع نامه ای صادر کرد که بر اساس آن کشور لیبی باید تا قبل از ژانویه 1952 استقلال خود را اعلام می کرد. در 24 دسامبر 1951 شاه ادریس پادشاه لیبی استقلال رسمی کشور پادشاهی لیبی را اعلام کرد.
در روز اول سپتامبر 1969 گروه کوچکی از افسران نطامی لیبی به رهبری یک افسر 27 ساله به نام معمرابو مینیار ال-قذافی بر علیه شاه ادریس کودتا کردند و قذافی قدرت را در دست گرفت.
قذافی رژیم جدیدش را بر پایه ناسیونالیزم عربی پایه گذاری کرد. حکومتی که خود قذافی آن را سوسیالیزم اسلامی می خواند. در این سیستم حکومت اجازه فعالیت به شرکت های کوچک خصوصی می دهد اما کنترل شرکت های بزرگ در دست حکومت است.
97 درصد جمعیت لیبی مسلمان هستند که بیشتر آن ها سنی هستند. پایتخت لیبی شهر تریپولی است اما شهر سرت زادگاه قذافی مرکزحومتی و سیاسی این کشور است و تمامی دیدارها و مناسبات سیاسی در این شهر انجام می شود.
در سال 1959 کشف نفت در لیبی یکی از فقیرترین کشورهای دنیا را تبدیل به یک کشور ثروت مند کرد. از این رو اقتصاد لیبی بر پایه استخراج نفت است اما با این وجود تعداد زیادی از مردم لیبی در فقر به سر می برند.
لیبی و قذافی کلماتی هستند که همیشه با هم می آیند. مردم لیبی رهبر خود را دوست دارند و لیبیایی های مخالف مقیم خارج از مردی که همیشه در تمام تصمیم های کشورشان حرف آخر را می زند متنفرند. لیبی امروز لیبی قذافی است.