BEHROUZ MEHRI

جمعه ای که گذشت روز نمایشگاه های عکس در گالری های تهران بود. مدتی است که حضور عکاسی در گالری ها پر رنگ شده و هنرمندان دیگر شاخه های هنری چون سینماگران، گرافیست ها و نقاشان هر از گاهی عکس را در قاب  می کنند. اما نمایشگاه های دایر، میزبان عکاسان شناخته شده ای چون شادی قدیریان و آرمان استپانیان هستند. عکس های شادی با عنوان "خانم شاپرک " در گالری راه ابریشم از پیله بیرون آمده و در معرض دید هنردوستان قرارگرفته است. شاپرک خانم زیبایی در تار عنکبوت گیر می کند و عنکبوت که دلش به رحم آمده است برای آزاد کردن او شرط می گذارد.  شاپرک عکس های قدیریان با جوالدوز و نخی در دست مدام در حال بافتن و تنیدن تار است برای خود. گویی میان رهایی از این تار و ماندن در آن دو دل است. زن بافنده عکس های قصه او شاید زنی است با دو شخصیت شاپرک و عنکبوت، هم تار می تند و هم آزادی را از لابه لای نور بین این تار می جوید. عکس ها نگاهی گزنده به تضاد اجتماعی و شخصیتی زن ایرانی در جامعه کنونی است.
عکس های آرمان استپانیان در گالری هما پرتره های آدم هایی است که با چیدمان فرش های ایرانی، نقاشی مینیاتور ایرانی و نقاشی های کلاسیک غرب عکاسی شده اند. لباس های آن ها نیز هم چون عکس ها در تغییر متداوم مدرنیته و سنت هستند. باز هم زن ها نقش بیش تری در بیان این تلفیق گذشته و حال دارند هم چون عکس زنی که در میانه ی برداشتن و یا به سر کردن چادر، عکاسی شده و عکسی قدیمی از زنان قاجار در پس زمینه دیده می شود. استپانیان زندگی امروزی یک ایرانی را با تمام تضادهای آن در گذر از سنت به مدرنیسم به چالش کشیده و هویت و یا بی هویتی را در آن به طنز به تصویر کشیده است.
"جای سر خوبان" عنوان نمایشگاه عکس های محمد غزالی در گالری اثر است. محمد غزالی خود را در مکان و موقعیت مجسمه های شخصیت ها قرار داده و با چشم های خود به مجسمه های "خوبان" جانی تازه داده است. شاعر، سیاست مدار و یا فیلسوف ها، تهران را با چشمان غزالی می بینند، ساکن و بی صدا نشسته اند، اما ناظر هستند. همه رویدادهای روبه روی خود را می بینند. شاهدی هستند بر زندگی شهری و ما زندگی شهر را در مناظر شهری که محمد غزالی به سادگی و زیبایی در قاب عکسی مربع به تصویر کشیده است می بینیم. ایده زیبای دیدن از چشم مجسمه ها شاید تلنگری بربه یادآوری تاریخ پرنشیب و فراز ایران است، تاریخی که همه آن را می بینند، اما نمی بینند. "خوبان" توصیفی است که غزالی به مجسمه های ناظر که همه گی از شخصیت های به نام ایرانی هستند  داده است، اما انتخاب چنین نامی برای عکس هایش قضاوت شدن آن ها توسط عکاس است. من دوست ندارم عکس ها را با چنین قضاوتی از خوب بودن تمام این رجال فرهنگی، سیاسی و علمی ببینم. "خوبان" شاید تنها انتخاب نامی کلیشه ای است برای نمایشگاه.
نمایشگاه عکس های مجید برومند، عکاس و گرافیست نیز در گالری 6 به روی دیوار رفته است. عکس های برومند ابرهای پهناور و غول آسا را در آسمان به تصویر کشیده است. تلفیق رنگ، کادربندی و نور، بیننده را به عمق ابرها می برد و زیبایی آن ها را در عکسی که تمایلات زیباشناسانه گرافیکی در آن دیده می شود به رخ می کشد.

نوشته شده در روزنامه روزگار