BEHROUZ MEHRI

نمایشگاهی از پرتره‌های زنان ایرانی در دوران پس از کشف حجاب ۱۳۴۰تا ۱۳۰۰ هجری شمسی با عنوان «در برابر چشم‌هایت» کاری از پریسا دمندان از جمعه بیست و سوم اردیبهشت ۱۳۹۰ در گالری شماره ۶ افتتاح می‌شود.
در این نمایشگاه ۲۱ عکس سیاه سفید در ابعاد ۴۰×۳۰ و۶۰×۵۰ به نمایش در خواهد آمد.

پریسا دمندان در یادداشتی درباره نمایشگاه نوشته است:
 «نمایشگاهی که اینک پیش ‌رو دارید، در واقع بخشی از نتایج حاصل از تحقیق در زمینه سیر تحول عکاسی، بخصوص عکاسی پرتره‌نگار در شهر اصفهان است که در سال ۱۳۷۰ توسط نگارنده، آغاز و طی مدت ده سال به‌تدریج و با کار پراکنده کامل شده است. هدف این تحقیق، بررسی ریشه‌های ورود عکاسی به اصفهان و تحولات تاریخی آن، شناسایی عکاسان پیشگام و پرتره‌نگاران استودیویی و نیز جستجو برای یافتن آرشیوهای عکس استودیویی و دیگر آثار پراکنده عکاسان اصفهانی بوده است. پرتره‌نگاری‌های زنانه یافت‌شده در این گنجینه‌های گرانب‌ها، شاید یکی از با‌ارزش‌ترین و منحصربه‌فرد‌ترین نمونه‌های موجود هستند و حاوی اطلاعاتی ارزشمند در رابطه با چهرهٔ اجتماعی یک دوران انتقالی بوده و اسناد مهمی برای مطالعه و تحقیق در زمینه علوم اجتماعی محسوب می‌شوند. به‌علاوه، نقش آن‌ها در زیبایی‌شناسی تصویری و تاریخ عکاسی هنری کشورمان غیر‌قابل‌انکار است و حفظ و نگهداری و ارائهٔ بایستهٔ آن‌ها به آیندگان و به‌خصوص زنان ایرانی، نیازمند توجه و حمایت مسئولان فعال در زمینهٔ امور فرهنگی بانوان است.»
پریسا دمندان متولد ۱۳۴۶، فارغ‌التحصیل رشته عکاسی از دانشگاه تهران، عکاس و پژوهشگر تاریخ عکاسی است.
حاصل اولین دوره فعالیت‌های وی به عنوان عکاس مستند، در چند نمایشگاه داخلی و خارجی به نمایش درآمد، از جمله: پرتره‌ها، انسان و کار، معدنچیان معدن سرب نخلک، با حاشیه نشینان خلیج، تصاویری از زن ایرانی، زندان جوانان تهران، بشاگرد.
شناسایی و جمع‌آوری آرشیو‌های عکس عکاسان قدیمی اصفهان (۱۳۷۹ – ۱۳۷۰)، ساماندهی مجموعه عکس‌های ارنست هولس‌تر، مهندس تلگراف و عکاس آلمانی، موجود در مرکز اسناد و مدارک میراث فرهنگی تهران و ایجاد بانک دیجیتالی اطلاعات تصویری (۱۳۷۸)، خاکبرداری و جمع‌آوری آرشیوهای عکس استودیو‌های ویران شده شهر بم پس از زلزله (۱۳۸۵-۱۳۸۲)، پروژه آزمایشی کتابخانه بریتانیا، آرشیوهای در خطر ایران (۱۳۸۳) و ساماندهی مجموعه عکس‌ها و ایجاد بانک دیجیتالی اطلاعات تصویری و اسناد شاعر نامی ایران، احمد شاملو (۱۳۸۷)، توسط او انجام شد. نتیجه این تحقیقات، به صورت مقاله، نمایشگاه، فیلم و کتاب (چهره نگاران اصفهان، هزار جلوهٔ زندگی، Portrait Photographs from Isfahan و ترجمه کتاب‌های شیوهٔ دیگری برای گفتن، اثر جان برجر و یک دم نور، پلارویدهای تارکوفسکی، در داخل و خارج ایران ارائه شده است. از وی دو کتاب، موزهٔ کاغذی (یادمان‌های تصویری احمد شاملو) و «Out of the Ruins، Bam Photography Rescue Project» آماده انتشار است.

نمایشگاه تا ۳ خرداد ادامه دارد.
ساعات بازدید در روز افتتاح ۱۶ تا ۲۰ و روزهای بعد ۱۶ تا ۱۹، نگارخانه پنجشنبه‌ها تعطیل است.
در پوستر نمایشگاه آمده است: «بازدید از این نمایشگاه برای آقایان آزاد نیست.»
آدرس: خیابان خردمند شمالی، کوچه هجدهم، پلاک شش، طبقه همکف

جمعه ای که گذشت روز نمایشگاه های عکس در گالری های تهران بود. مدتی است که حضور عکاسی در گالری ها پر رنگ شده و هنرمندان دیگر شاخه های هنری چون سینماگران، گرافیست ها و نقاشان هر از گاهی عکس را در قاب  می کنند. اما نمایشگاه های دایر، میزبان عکاسان شناخته شده ای چون شادی قدیریان و آرمان استپانیان هستند. عکس های شادی با عنوان "خانم شاپرک " در گالری راه ابریشم از پیله بیرون آمده و در معرض دید هنردوستان قرارگرفته است. شاپرک خانم زیبایی در تار عنکبوت گیر می کند و عنکبوت که دلش به رحم آمده است برای آزاد کردن او شرط می گذارد.  شاپرک عکس های قدیریان با جوالدوز و نخی در دست مدام در حال بافتن و تنیدن تار است برای خود. گویی میان رهایی از این تار و ماندن در آن دو دل است. زن بافنده عکس های قصه او شاید زنی است با دو شخصیت شاپرک و عنکبوت، هم تار می تند و هم آزادی را از لابه لای نور بین این تار می جوید. عکس ها نگاهی گزنده به تضاد اجتماعی و شخصیتی زن ایرانی در جامعه کنونی است.
عکس های آرمان استپانیان در گالری هما پرتره های آدم هایی است که با چیدمان فرش های ایرانی، نقاشی مینیاتور ایرانی و نقاشی های کلاسیک غرب عکاسی شده اند. لباس های آن ها نیز هم چون عکس ها در تغییر متداوم مدرنیته و سنت هستند. باز هم زن ها نقش بیش تری در بیان این تلفیق گذشته و حال دارند هم چون عکس زنی که در میانه ی برداشتن و یا به سر کردن چادر، عکاسی شده و عکسی قدیمی از زنان قاجار در پس زمینه دیده می شود. استپانیان زندگی امروزی یک ایرانی را با تمام تضادهای آن در گذر از سنت به مدرنیسم به چالش کشیده و هویت و یا بی هویتی را در آن به طنز به تصویر کشیده است.
"جای سر خوبان" عنوان نمایشگاه عکس های محمد غزالی در گالری اثر است. محمد غزالی خود را در مکان و موقعیت مجسمه های شخصیت ها قرار داده و با چشم های خود به مجسمه های "خوبان" جانی تازه داده است. شاعر، سیاست مدار و یا فیلسوف ها، تهران را با چشمان غزالی می بینند، ساکن و بی صدا نشسته اند، اما ناظر هستند. همه رویدادهای روبه روی خود را می بینند. شاهدی هستند بر زندگی شهری و ما زندگی شهر را در مناظر شهری که محمد غزالی به سادگی و زیبایی در قاب عکسی مربع به تصویر کشیده است می بینیم. ایده زیبای دیدن از چشم مجسمه ها شاید تلنگری بربه یادآوری تاریخ پرنشیب و فراز ایران است، تاریخی که همه آن را می بینند، اما نمی بینند. "خوبان" توصیفی است که غزالی به مجسمه های ناظر که همه گی از شخصیت های به نام ایرانی هستند  داده است، اما انتخاب چنین نامی برای عکس هایش قضاوت شدن آن ها توسط عکاس است. من دوست ندارم عکس ها را با چنین قضاوتی از خوب بودن تمام این رجال فرهنگی، سیاسی و علمی ببینم. "خوبان" شاید تنها انتخاب نامی کلیشه ای است برای نمایشگاه.
نمایشگاه عکس های مجید برومند، عکاس و گرافیست نیز در گالری 6 به روی دیوار رفته است. عکس های برومند ابرهای پهناور و غول آسا را در آسمان به تصویر کشیده است. تلفیق رنگ، کادربندی و نور، بیننده را به عمق ابرها می برد و زیبایی آن ها را در عکسی که تمایلات زیباشناسانه گرافیکی در آن دیده می شود به رخ می کشد.

نوشته شده در روزنامه روزگار

نقد چنگیز محمودزاده در روزنامه خبر

مصاحبه روزنامه شرق  از سما بابایی

گزارش ایلنا از نمایشگاه

نقد موسی هاشم زاده در وبسایت لوح

گفت و گوی مجله عکس را هم می توانید در شماره آبان ماه بخوانید

پرتره های قربانیان اسیدپاشی اولین نمایشگاه انفرادی من است. زمان طولانی ای است 22 سال، اما چه زود گذشت از شروع عکاسی من. 22 سال است که دوربین عکاسی همراه من است و من با او و پس از این زمانی که زود هم دیر شده است، اولین نمایشگاه انفرادی را برپا کردم. نمایشگاهی از رنج انسان ها. رنجی که همواره در وجود این عکس ها آشکار است و نهان. رنجی که همه ما می کشیم. چه آن ها که سوخته اند، چه من که آن ها را در کادر دوربینم جا داده ام و چه شما که آن ها را در قاب عکسی بر دیوار می بینید